Tag Archives: نقد فیلم

نفس عمیق؛ تکرار سرگشتگی، تشدید بحران

هنگامی که پرویز شهبازی در سال ۱۳۸۱ «نفس عمیق» را بر پرده سینماها نشاند، تصویری از نسلی را به نمایش گذاشت که گویی در میان هیاهوی جامعه و بحران‌های شخصی، نفس کم آورده بود. فیلم، برشی تلخ از زندگی جوانانی بود که در جستجوی هویت، در فضایی خاکستری و بی‌هدف …

بخوانید

رنج‌های زنانه، صدای دوباره

کوثر بن‌هنیه، کارگردانی که پیش‌تر با آثار خود مانند «زیبایی و سگ‌ها» و «مردی که پوست خود را فروخت» توانایی خود در بازنمایی تجربه‌های زنانه و حافظه فردی را نشان داده، در مستند «چهار دختر» دوباره به سراغ جهان زنان می‌رود و داستان مادری تونسی و چهار دخترش را در …

بخوانید

فیلم صراط؛ ناتورالیسمِ سرگردان

«صراط ۲۰۲۵ »، تازه‌ترین فیلم الیور لاکس، میان سینمای تجربی و درام مینیمالیستی حرکت می‌کند. از همان ابتدا، خود را نه به‌عنوان یک روایت کلاسیک، بلکه به‌مثابه ساختاری ادراکی معرفی می‌کند. این رویکرد فیلم را نمونه‌ای قابل‌توجه برای بررسی نقش فضا، سکوت و زمان در سینمای معاصر ساخته است. داستان …

بخوانید

وحشی؛ تولد انسانِ از دست‌رفته

در «سریال وحشی»، مسئله فقط نمایش یک خشونت فردی نیست؛ مسئله این است که سریال جهان خود را بر ادعای «واقعیت» بنا می‌کند، اما هرگز شهامت مواجهه  فلسفی با این ادعا را ندارد. اثر مدعی است که از دل جامعه و نابرابری واقعی برآمده، اما به‌جای تحلیل‌کردن سازوکارهایی که انسان …

بخوانید